Nepal Purbadhar

बिहिबार, अशोज १३, २०७९
Thursday, September 29, 2022

बिहिबार, अशोज १३, २०७९
Thursday, September 29, 2022
नेपाली कांग्रेसको ऊर्जा नीति र चुनावी घोषणापत्रमा समेट्नु पर्ने मुद्दा ८ वर्षभित्र ३३ लाख घरधुरीमा विद्युतीय चुल्हो पुर्याउने कार्ययोजना निर्माण सुदूरपश्चिम प्रदेश राजधानी घोषणाका ४ वर्षमा पनि पूर्वाधारका काम अघि बढन सकेनन् अन्नपूर्ण पदमार्गमा पर्यटकीय चहलपहल बढ्दै, २०२२ मा अहिलेसम्म ७ हजार २१३ विदेशी पर्यटक आए बजेट पारदर्शितामा नेपाल १२ स्थान तल झर्यो, नागरिक सहभागितामा भने दक्षिण एशियामै उत्कृष्ट अवस्था ठिक नभएका २५ सवारी साधन ट्राफिक प्रहरीको कारवाहीमा, १४ नियन्त्रणमा कोषले हिमाल दोलखा हाइड्रोपावरको हकप्रद शेयरको प्रत्याभुति गर्ने हरित हाइड्रोजनमा लगानी भित्र्याउन ‘नेपाल ग्रीन हाइड्रोजन समीट’ गर्दैछाैंः घले

काठमाण्डु टु नागढुङ्गा


डा. दधि अधिकारी

ओम जय जगदिश हरे…..

एकाबिहानै सिरानीमा राखेको मोबाईलको रिङटोन बज्यो । सौरभको फोन रहेछ ।

आँखा मिच्दै फोन उठाएर “हेल्लो” भने ।

“दाइ अझ सम्म सुति राख्नु भएको हो कि क्या हो ? संसार कहाँबाट कहाँ पुगी सक्यो, दाइ भने सुति राख्नुस् ।”

सौरभले फोन मै जिस्क्यायो । विकास दर्पण भन्ने दैनिक पत्रिकामा सौरभ मेरो मातहतमा काम गर्दछ । केटो मिहेनती र ईमान्दार छ त्यसैले मलाई बेस् लाग्छ ।

“होईन यार, आजको लागि एउटा बाईलाईन तयार गर्दा गर्दै राति ढिलो सुतियो, त्यसैले । भन न किन फोन गर्यौ बिहान बिहानै ?” मैले सोधेँ ।

“म पनि दाइको पछि लागेर आज चितवन जान पर्ने भयो । सम्पादकज्यूले भन्नु भाको ।”

“किन चितवनमा के भयो र?”

“भोली त्यहाँ नेपाल र जिम्बावेको क्रिकेट म्याच छ रे । नेपालको प्रदर्शन राम्रो भै राखेकोले आजको खेललाई कभर गर्न हजुर र म जाने भन्नु भाको छ सम्पादकज्यू ले । ”

“हो र ? म त तयार नै छैन त । के गर्ने होला ?” मैले अन्योलपूर्वक भनेँ ।

“चितवन जान के तयारी गर्नु पर्यो र दाइ ? एउटा सानो झोला बोकेर हिड्ने त हो नी । भन्नुस कति बजेको टिकट लिऊँ ?”

“किन अफिसको गाडी छैन र ?”

“कहाँ हामीलाई चितवन जान गाडी दिन्छन र दाइ ? दाइ पनि नथापाको जस्तो गर्नु हुन्छ क्या ।”

“त्यो त हो । त्यसो भए चार बजेको टिकट लेउ न त, श्री एयरलाईन्सको ।”

“हा..हा…प्लेनमा जाने होईन दाइ । बसमा जाने हो ।”

लौ मार्यो । काठामण्डौ देखि चितवनको बाटो अनि हाम्रा बसहरु । सास्ती हुने भयो । मनमनै मुर्मुरिएँ एक्कैछिन तर मुर्मुरिएर के गर्नु, जानु पर्ने नै भएपछि ? त्यसैले सौरभलाई ११ बजेको टिकट लिन भनेर फोन राखें र यात्राको तयारी गर्न थालें ।

एघार बजे कलंकीमा सौरभसंग भेट भयो । उसमा आँखा टिकेपछि मेरो मनले स्विकाऱ्यो- केटो ह्याण्डसम छ । गलामा डीएसएलआर क्यामेरा, पिठ्युँमा टमबिनको ब्याकप्याक, अनि रेबनको चस्मा लगाएर ऊ खासा पत्रकार देखिएको छ ।

त्यहि बेलामा बस पनि आईपुग्यो–चितवन टाईगर । तल लेखिएको थियो एसी र फ्री वाईफाई सुविधा सहित । दुबै जना बसमा चढ्यौं । चार नम्बरको सिटमा झ्याल तिर बसें म । सौरभ चाहिं गल्लीतिरको सिटमा बस्यो । बैसाख महिनाको गर्मी, सिटमा बस्न पाको होईन, पसिनाले निथ्रुक्क पार्न थाल्यो ।

“भाइ एसी छ भनेको होईन बसमा, एसी चलाउ न, गर्मीले मर्न थालियो ।” मैले कण्डक्टरलाई भने ।

“सरी दाइ एसी विग्रेको छ ।” कण्डक्टरले जवाफ फर्कायो ।

“त्यसो भए वाईफाई पनि त बिरामी होला नि होइन ?” मैले अलि ठूलो स्वरमा भने ।

“हो दाइ, सरी वाईफाई पनि बिग्रेको छ ।” कण्डक्टरले सामान्य हिसावले जवाफ दियो ।

“त्यसो भए बसमा सबैले देख्ने गरि एसी र फ्रि वाईफाई किन लेखेको त ?” म अलि जंगीएँ ।

“पहिले थियो दाइ अहिले बिग्रेको हो । एक दुइ दिनमा बन्छ ।” कण्डक्टरले भन्यो ।

म सजग भएँ । गर्मी उस्तै थियो । धूलोको कुइरिमण्डल उस्तै । धत्तेरिका !! म त सपना पो देखिरारैछु ! सपनाबाट बिउँझिएर बाहिर हेर्दा मैले देखे- हाम्रो एसी र बाइफाइले सुसज्जित बसले अझैसम्म नागढुङ्गा नै पार गरेको रहेनछ ।

अब एक दुई दिनमा बनेर मलाई के फाईदा । फेरि बन्ने पो हो की होईन ? सबैलाई एक दुई दिनमा बन्छ भनेर च्याँखे थाप्ने त होला नि । हाम्रो देशमा उपभोक्ताहरुको अधिकार कति कमजोर छ । गलत सूचना दिएर बस्तु तथा सेवा विक्रि गर्नु कानूनी रुपमा अपराध हो भन्ने कुरा व्यापारीहरुलाई कहिले थाहा हुने होला कुन्नी । फेरि अनुगमन गरे पो व्यापारी पनि सचेत हुने हो । अधिकार जति कानूनमामा मात्र सिमित छ, अनि कहाँ हुन्छ ?

म मन मनै भुतभुताएर आफैँसँग असंतोष पोखिरहेँ । हपहप गर्मिले शरीर उसिनेको आलु जस्तै हुन थालेको थियो । केही सितलताको आशमा मैले झ्याल खोले । थानकोट काटे पछि त्यो खाल्डा खुल्डी र जाम हुने सडक सम्झेर नै दिक्क लाग्यो । झ्यालबाट आएको चिसो हावाले केही राहत त दियो तर हावासँगै भित्र छिर्ने धुलोले उत्तिकै हैरान पाऱ्यो । धूलो खानु कि गर्मी, बिलखन्दमा परेँ । राती निद्रा नपुगेकोले होला, त्यो बिघ्न गर्मि र धूलोमा पनि मेरा आँखा बेला बेलामा झुप्प झुप्प लागिरह्यो । सौरभले चाहीं “ह्या दाइ, न सुत्नुस न क्या, एक्लै त बोर भैहाल्छ नि, गफ गर्नुस्, गफ !“ भनेर कराई रहेको थियो ।

थानकोट कटेपछि भने म अचम्भित भएँ । अचानक धूलो मैलो बाटो त चार लेनको चिल्लो सडकमा परिणत भैसकेको रहेछ । यो बाटोमा बस त मानौ हावामा उडेको जस्तो गरेर दौडीएको छ, कतै पनि घल्च्याक-घुल्चुक, खाल्डा-खुल्डी केहि थिएनन् । कम गति भएका गाडी बायाँ लेनमा गुडेका छन् । ओभरटेक गर्नु परे मात्र दायाँ लेनमा जान्छन् । सडकको किनारमा साईकल लेन छ । साईकल लेन र सडकको बीचमा करिब तीन फीटको हरियो बेल्ट छ । सडकको दुबै तिर राता पहेंला नानाथरिका फूलहरू फूलेका छन् । साईकल लेनमा नेपाली र विदेशीहरु हेल्मेट लगाएर साईकलमा दौडिएका छन् । बेलाबेलामा हामीलाई हेरेर मुस्कुराऊँदै बाईबाई गर्दैछन् । मेरो आँखाको पर्दामा कम्ता त रमाईलो दृश्य चित्रित भएको थिएन ! ।

मनमनै सोंचे, बसमा आएर राम्रै गरिएछ । प्लेनमा गएको भए यो सुन्दर दृश्य कहाँबाट देख्न पाउनु ? एकैछिनमा बस नागढुँगा आईपुग्यो र एक्कासी सुरुङ्ग भित्र पस्यो । मेरालागि योभन्दा ठूलो सर्प्राइज जीवनमा अर्को कुनै थिएन । यो सुरुङ्ग मार्ग यति छिटो बन्ला भनेर मैले सोंचेको पनि थिइनँ । कतै कुनै समाचारमा केही लेखिएको पनि देखिनँ । सायद सौरभले पो कतै केही पढेको, सुनेको थियो कि ? भन्ने सोचेर यसबारेमा उसँग प्रश्न गरेँ र उसैको जवाफले मेरो ज्ञान चक्ष्छु खुल्यो कि यो बाटो त तीन महिना अघिनै प्रधानमन्त्री द्वारा उद्घाटन गरिएर सुचारु भएको रहेछ । उसको जवाफले एउटा सर्वसाधारण मान्छेको रुपमा भन्दा पनि एउटा पत्रकार भएको नाताले लाज लागेर आयो मलाई ।

एक पटक अमेरिकाको ह्याम्पटन सडकको साढे तीन माईलको सुरुङ्ग मार्गमा ड्राईभ गर्दा साथीले सास रोक्न भनेको थियो । त्यहाँका कुनै पनि सुरुङ्ग मार्ग पार गर्दा सास बन्द गर्न सकियो भने भाग्य खुल्छ भन्ने विश्वास छ अमेरिकामा । अमेरिकामा त मैले सास बन्द गरेर पार गर्न सकेको थिइन । अब मेरै देशको सुरुङ्ग मार्गमा भfग्य अजमाउनु पर्यो भनेर सास रोक्ने कोशिश गरें र अर्को वर्ष सम्पादकमा वढुवा होस भनेर मनमनै कामना गरेँ । अहँ, यहाँ पनि मैले तीन मिनेट सास रोकीराख्न सकिनँ । सोंचे, सायद मेरो भग्यमा नै छैन सम्पादक बन्ने । भाग्यमा भएको भए त किन यो उमेरमा पनि समाचार संकलन गर्न भनेर दिनरात यसरी कुद्नु पथ्र्यो र ?

खैर मेरो भाग्य नभए पनि मेरो देशको भाग्य चाहिँ राम्रै रहेछ । मनमनै सोचेँ- लोकतन्त्रले देश खत्तम पार्यो भनेर भन्थे तर यो बाटो र सुरुङ्ग मार्गले प्रमाणित गरेर देखाइदिएको छ कि देशमा लोकतान्त्रिक ब्यवस्था भयो भने के सम्म गर्न सक्दो रहेछ भनेर । युरोप अमेरिका भन्दा के कम छ मेरो देश ? त्यहाँको भन्दा के कम छ यो बाटो ? यो सुरुङमार्ग ? यो मान्छेहरुको जातै उस्तै क्या । काम नपाएर लोकतन्त्रलाई सत्तोसराप गरिरहन्छन् भन्या ! मैले मनमनै एकलट लोकतन्त्र विरोधीहरूलाई सरापें र आफू लोकतन्त्रवादी भएकोमा गर्व गरें ।

यत्तिकैमा सौरभले “दाइ ! कुन सोचमा मग्न हुनु भयो ?” भनेर कोट्यायो । “केहि होईन यो बाटोको सुन्दरतामा हराऊँदै छु । म त कवि पो हुन्छु क्या हो जस्तो लाग्दै छ यो बाटो देख्दा सौरभ !” मैले मन्त्रमुग्ध हुँदै भने । सौरभ मुस्कुरायो ।

यत्तिकैमा हाम्रो बसलाई उच्च गतिमा आएको सानो रातो कारले ओभरटेक गर्यो । त्यो पनि ओभरटेक गर्न निषेध गरेको ठाऊँबाट । मनमनै सोंचे हामी नेपालीको बानीमा भने सुधार नहुने भयो । यति राम्रो बाटो छ । गाडी चलाउनेले नियमको पालना पनि गरे त दुर्घटना नै हुँदैन थ्यो नि । सार्वजनिक सौचालयमा जहाँतहिं फोहर गर्ने, फोहर नफाल्नु भनेर लेखेको ठाऊँमा नै फोहर फाल्नु पर्ने, बाटाघाटामा जताततै थुक्नु पर्ने । हामी नेपालीले कहिले सिक्छौँ- सभ्यता कुन चरिको नाम हो भनेर ?

यत्तिकैमा हामीलाई ओभरटेक गर्ने गाडीको पछाडी पछाडी साईरन बजाऊँदै राजमार्ग प्रहरी आयो र त्यो ओभरटेर गरेर जाने गाडीलाई साईड लाग्न निर्देशन दियो । गाडी साईड लाग्यो । प्रहरीले उसलाई जरिवानाको चिट दियो र गयो । मनमनै सोचें, नियम कानून भने अझै मरेको रैनछ ।

अघिको कारको गती देखेर हो वा चिल्लो बाटो देखेर हो, हाम्रो बसको ड्राईभर पनि बस हुईंक्याउन थाल्यो । तर एकै छिनमा अगाडी बाटोमा राखिएको बोर्डमा “तपाईंको गति १० की.मी. प्रति घण्टा बढि छ त्यसैले गति कम गर्नुहोस ।” भन्ने संदेश देखियो । त्यस पछि मात्र ड्राईवरले गति कम गर्यो । हामी पनि प्रविधिमा कति अघि बढि सकेछौं भन्ने सोचेर मनमनै दंगदास परेँ म ।

एक छिनमा राम नगर आई पुगीयो । रामनगर पुग्ने बेलामा कर उठाउने चौकी रहेछ । हाम्रो बस अगाडी वढ्दा गाडी रोक्न बनाईएको अटोमेटेड ढाट आफै माथी उठ्यो र हाम्रो बस अगाडि वढ्यो । आजभोलि गाडीबाट ओर्लेर कर तिर्ने ठाऊँमा गएर कर तिर्नु पर्दो रहेनछ । गाडीहरुले एउटा चिप्स भएको सानो डल्लो जस्तो मसिन गाडीमा राख्दो रहेछन् र त्यहि चिप्समा बैंक बाट पैसा जम्मा गर्दो रहेछन् । प्रत्येक पटक त्यो बाटो पार गर्दा अटोमेटिक रुपमा नै कर वापतको पैसा काटिदो रहेछ “वाह कस्तो राम्रो व्यवस्था !” मेरो मनले प्रसंसा गऱ्यो ।

गाडी रामनगरमा खाना खानकालागि रोकियो । मलाई प्राय बाटोमा खाना खान मन पर्दैन । यी बाटाका होटलहरु गाडीसंगको मिलोमतोमा यात्रुहरुलाई ठग्न उद्दत हुन्छन् । न यिनीहरुले खुवाउने खाना ताजा हुन्छ न यिनीहरुको भान्छा नै सफा हुन्छ । फेरि महङ्गो पनि उस्तै ! खानाको यति धेरै पैसा असुल्छन् यिनीहरुले मानौ एउटै बसका यात्रुबाट उठाएको पैसाले काठमाण्डौमा घडेरी किन्ने पैसा पुऱ्याउँछन् ।

गाडी रोकिएपछि सौरभले खाना खान जाने प्रस्ताव राख्यो । मैले खाना प्रति आफ्नो अनइच्छा देखाउँदै उसलाई खाना खाएर आउन आग्रह गरेँ । तर उसले मानेन । जाऊँ कि जाऊँ भनेर जिद्दी गरेपछि उसलाई साथ दिन भनेर म उसको साथमा गाडिबाट ओर्लिएँ ।

तर यहाँ पनि मेरोलागि अर्को आश्चर्यले पर्खिरहेको थियो । खाना खाने ठाऊँ यति सफा यति ब्यवस्थित थियो की मैले यो ब्यापक परिवर्तनका बारेमा होटेलको साहुजीलाई नसोधी बस्न सकिनँ । साहुजीका अनुसार-अहिले त महानगरले नियमित रुपमा होटेलहरुको खानाको गुणस्तर परिक्षण गर्दो रहेछ । खाना बनाउने ठाऊँ सफा छ की छैन, काम गर्ने मानिसहरुलाई अन्तर्राष्ट्रिय मापदण्ड अनुसारको सुविधा छ की छैन, उपभोक्ताको संतुष्टिको कत्तिको ख्याल राखिएको छ भन्ने जस्ता कुराहरुको नियमित र पारदर्शी रुपमा अनुगमन हुने हुँदा सबै काम नियम अनुसार हुँदो रहेछ । यसकासाथै सेवाको गुणस्तर पनि वढेको रहेछ ।

फेरि अहिले त व्यापारिक क्षेत्र, विद्यालय क्षेत्र र बसोबास गर्ने क्षेत्र पनि छुट्याएको रहेछ । यसले गर्दा बसोवास गर्ने क्षेत्रमा व्यापारिक क्षेत्रको हो हल्ला वा प्रदुषणले असर नगर्ने भएको रहेछ । मैले मनमनै संघीयता र स्थानीय सरकारलाई धन्यवाद दिएँ । स्थानीय स्तरका यस्ता कुराहरु केन्द्रबाटै संचालन गर्न खोज्दा गुणस्तरीय सेवा प्रवाह गर्न नै नसकिने रहेछ । सबैभन्दा समस्या भनेको अनुगमनमा हुनेरैछ । मलाई लाग्यो-अब बल्ल संघीयताका विरोधीलाई यसको काइदा पनि र फाईदा पनि थाहा हुने भयो ।

खाना खाई सकेपछि हामी गाडीमा गएर बस्यौँ । समय तालिका अनुसार गाडी अघिबढ्यो । नारायणघाट पुगेपछि हामी बसबाट ओर्लियौँ । एउटा ट्याक्सी समात्यौं र गौतमबुद्ध रंगशााला पुग्यौँ ।

ट्याक्सीमा पनि कुनै मोलमोलाई गर्नु परेन । ड्राईवरलाई हामीले रंगशाला जाने भने पछि अगाडीको स्क्रिनमा रंगशाला टाईप गर्यो । स्क्रिनमा अटोमेटिक रुपमा दुरी दस किमी, भाडा रु.५०० र बाटोको नक्सा देखायो । ड्राईवरले सोहि अनुसार हामीलाई रंगशाला पुर्यायो ।

ओहो ! रंगशालाको शान ब्यवस्थापन देखेर एकपटक फेरि मन रमायो । रंगशाला अगाडीको बडो ब्यवस्थित र शुन्दर बगैंचा । विशाल अन्डरग्राउण्ड पार्किङ । भित्र छिर्ने स्वचालित अटोमेटिक ढोकाहरु, । भित्र खानपानका लागि बडो ब्यवस्थित खानेकुराका स्टलहरू । हुलदंगा नगरिकन सभ्य तरिकाले क्यूआर कोड स्क्यान गराएर भित्र छिरिरहेका मान्छेहरू ।

हामीले पनि हाम्रो टिकटको क्यू आर कोड मेसिनमा देखायौं । मेसिनले टिकट पढि सकेपछि ढोका आफसे आफ खुल्यो र हामी भित्र गएर आ-आफ्नो सिटमा बस्यौं । म मनमनै गौतम बुद्ध रंगशालाको तुलना बेलायतको लर्डस मैदान सँग गरिरहेको थिएँ । त्यो भन्दा कुनै कुरामा कम थिएन हाम्रो यो रंगशाला पनि । म गर्वानुभूतिले सरोवर भएँ । ओहो ! कत्रो फड्को मारिसकेछ हाम्रो देशले पनि ! अब खेल सुरु हुनुको प्रतिक्षा थियो ।

अम्पायरले टस गरे । टसमा जिम्बावेले जित्यो र व्याटिङ गर्ने निर्णय गर्यो । संदीपको टोली फिल्डिङमा उत्रियो । टेष्ट क्रिकेट खोलीसकेको जिम्बावेसंग खेल्न त्यति सजिलो थिएन । २० ओभरको खेलमा जिम्बावेले २३० रन बनायो । नेपाली बलरहरु नराम्रोसंग चुटिए । संदीपले त एक विकेट लिए र चार ओभरमा ४७ रन दिए ।

“सौरभ, आज नेपालीको बेईज्जत हुने भयो ।” मैले दिक्क मान्दै भने ।

“होईन दाई क्रिकेट अनिस्चितताको v]ल हो । केही भन्न सकिंदैन । सौरभले भन्यो ।

“बाजी राख्ने ? नेपालले क्यै गरेर पनि जित्दैन !” मैले भने ।

“काँ दाई पनि, फेरि सट्टेबाजीमा परिएला !” सौरभले हाँस्दै भन्यो ।

म पनि कोकको चुस्की लिंदै खेल हेर्न थालें ।

ओहो ! केटाहरुले त गज्जव राम्रो खेलिराछन् । अन्तिम ओभरमा १३ रन बनाउनु पर्ने । क्रिजमा संदीप र दिपेन्द्र छन् । पहिलो बलमा दिपेन्द्रले छक्का हाने । दोश्रो बलमा दिपेन्द्र आउट….स्टेडीयम स्तब्ध । क्रिजमा सोमपाल र संदीप । तेश्रो बल डट बल । मेरो मुटु ढुक ढुक गर्न थाल्यो । लौ, हार्ने भयो नेपालले । चौथो बल सोमपालले एक रन लिए । अब दुई बलमा ६ रन बनाउनु पर्यो । ला पाँचौं बल डट बल भयो । संदीपले एक रन बनाउन सक्थे । तर उनले रन लिएनन् । कमसेकम एक रन लिएको भए त खेल बराबरी हुने सम्भावना हुन्थयो नी । मैले संदीपलाई मनमनै गाली गरें । अब अन्तिम बल । संदीपले छक्का हान्लान त । जोडले मुठ्ठी कसें। चिरवाको बलिङ । फुल टस बल…..छक्का ….!

स्टेडियम खुसीले एकै पटक जोडले चिच्यायो । म झसंग भएँ ।

सौरभलाई सोधें “के भयो ?”

“दाइ झण्डै मरिएन । अगाडी बाटोमा ठूलो खाल्डो परेको रहेछ । बसले छल्न सकेन र खाल्डोमा पर्यो । त्यसैले सबै चिच्याएका ।”

म सजग भएँ । गर्मी उस्तै थियो । धूलोको कुइरिमण्डल उस्तै । धत्तेरिका !! म त सपना पो देखिरारैछु ! सपनाबाट बिउँझिएर बाहिर हेर्दा मैले देखे- हाम्रो एसी र बाइफाइले सुसज्जित बसले अझैसम्म नागढुङ्गा नै पार गरेको रहेनछ ।

 


Read Previous

अनि पत्रकारिता मोडियो पूर्वाधारतिर

Read Next

विद्युतीय कुकरबाट पकाउँदा ६ रुपैयाँ मात्र

Leave a Reply

Your email address will not be published.